مورخ بزرگ معاصر ، حسن ابراهيم حسن مىنويسد : خداوند پيش از بعثت و پس از آن پيامبر خويش را از آلودگى به گناه مصون داشت . تورات و انجيل ، ظهور محمد را بشارت داده و راهبان و كاهنان نيز از نزديكى بعثت وى خبر مىدادند . اين‌گونه گفتگوها چندان شيوع يافته بود كه برخى از عرب فرزند خود را محمد مىناميدند تا شايد خلعت پيامبرى بر اندام آنها راست شود . « 1 » درس‌نياموختگى پيامبر ( ص ) نگار من كه به مكتب نرفت و خط ننوشت * به غمزه مسئله‌آموز صد مدرس شد « 2 » در اينكه پيامبر ( ص ) درس نخوانده و تعليمات خويش را از كتاب يا استادى فرانگرفته بود ، ترديدى نيست ؛ چنان‌كه قرآن‌كريم نيز در آياتى بدان تصريح نموده : وَ كذَلِك أَوْحَينَا إِلَيك رُوحًا مِنْ أَمْرِنَا مَا كنْتَ تَدْرِى مَا الْكتَابُ وَ لا الإيمَانُ وَ لَكنْ جَعَلْنَاهُ نُورًا نَهْدِى بهِ مَنْ نَشَاءُ . . . . « 3 » وَ مَا كنْتَ تَتْلُو مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كتَابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بيمِينك إِذًا لارْتَابَ الْمُبْطِلُونَ . « 4 » ارادهء الهى بدان تعلق گرفته بود كه انسانى درس‌ناخوانده به پيامبرى مبعوث گردد تا اصالت وحى در تعاليم وى خدشه‌پذير نباشد ؛ همان‌گونه كه قرآن نيز درباره شاعر نبودن آن حضرت مىفرمايد : وَ مَا عَلَّمْنَاهُ الشّعْرَ وَ مَا ينْبَغِى لَهُ إِنْ هُوَ إِلا ذِكرٌ وَ قُرْآنٌ مُبينٌ . « 5 »

--> ( 1 ) . حسن ، تاريخ سياسى اسلام ، ج 1 ، ص 71 . ( 2 ) . حافظ ، غزليات . ( 3 ) . شورى ( 42 ) : 52 . ( 4 ) . عنكبوت ( 29 ) : 48 . ( 5 ) . يس ( 36 ) : 69 .